Układ hamulcowy

Naprawa układu hamulcowego

Skuteczność prawidłowego działania układu hamulcowego uzależniona jest od wzajemnej współpracy wielu elementów, takich jak: zbiornik wyrównawczy, pompa hamulcowa, zaciski z tłoczkami, tarcze i klocki, bębny oraz przewody (miękkie i sztywne), gdzie krąży płyn hamulcowy.

W sytuacji kiedy tylko jeden z elementów ulegnie uszkodzeniu (nawet jeśli pozostałe są sprawne), gdy przykładowo dochodzi do wycieku płynu, wtedy cały układ jest narażony na niesprawne działanie. W tej sytuacji wciskanie pedału nie daje rezultatu, ponieważ brakuje przełożenia na tłoczki. Auto przestaje hamować.

Żywotność przewodów sztywnych to 10-15 lat. Giętkie przewody wymagają częstszych wymian, gdyż guma traci swoje właściwości. Sprzyjającymi warunkami awarii przewodów hamulcowych są zarówno czynniki zewnętrzne (sól, kamyki, wilgoć, zmienne temperatury) jak i mechaniczne. Trzeba pamiętać o regularnej wymianie płynu hamulcowego, aby zachować trwałość przewodów. Sygnałami świadczącymi o konieczności wymiany przewodów jest min. słabsza siła hamowania, wyciek płynu zauważalnego pod autem lub na zaciskach.

Naprawa hamulca ręcznego

Hamulec ręczny pełni funkcję hamulca awaryjnego, który umożliwia zatrzymanie pojazdu w sytuacji, gdy zepsuje się hamulec główny. Ponadto używa się go do zabezpieczenia zaparkowanego auta na wzniesieniu, ponieważ pozostawienie pojazdu na biegu nie gwarantuje, że się nie stoczy z powierzchni o dużym kącie nachylenia. Skrzynia biegów jest bardziej obciążona i powoduje ryzyko wyskoczenia biegu. Dlatego sprawne działanie hamulca ręcznego jest ważne. Zbudowany jest z dźwigni znajdującej się pomiędzy fotelem kierowcy i pasażera, oraz linek, które po pociągnięciu powodują zaciśnięcie hamulców z tyłu i unieruchomienie samochodu.

Do najczęstszych usterek możemy zaliczyć: rozregulowanie całego układu, zużycie bębna, uszkodzenie lub zapieczenie się śruby regulującej. Powodem nietrzymania hamulca też bardzo często jest rdza, wyeksploatowane sprężyny powrotne oraz inne elementy składowe.

Wymiana klocków hamulcowych

Klocki to jedne z ważniejszych części całego układu. Wymiana powinna następować w momencie, gdy grubość jest mniejsza niż 3 mm, ale też, gdy okładzina się zaczyna kruszyć, pękać lub jest nierównomiernie zużyta po jednej stronie. O zużyciu klocków i konieczności natychmiastowej ich wymiany świadczą metaliczne piski, które wynikają z budowy klocków, gdzie są wbudowane specjalne blaszki, informujące o kończącej się warstwie ciernej lub po prostu zapalanie się kontrolki na desce rozdzielczej - auta z elektronicznymi czujnikami grubości klocków.

Wymiana tarcz hamulcowych

Hamulce są kluczowe w bezpiecznym poruszaniu się pojazdem i od sprawności układu uzależniona jest długość drogi hamowania, co jest ogromnie ważne, kiedy o możliwym wypadku decydują centymetry. Tarcze nie wymagają częstych wymian jak klocki. Istotne jest natomiast, że jeśli decydujemy się na wymianę tarcz, to samo powinniśmy zrobić z klockami. Zawsze wskazana jest wymiana obu tarcz tej samej osi. Standardowo przyjmuje się, że tarcze wytrzymują około 100 tys. kilometrów. Jest to zależne od stylu jazdy: jazda dynamiczna w mieście wymusza częste hamowanie, które skraca żywotność tarcz. Kiedy zatem decydować się na wymianę tarcz? Pierwsza zauważalna oznaka to widoczny wokół tarcz rant (środek tarczy się wyciera), a zewnętrzna część zużywa się dużo mniej. Przesadnie cienka tarcza szybciej się nagrzewa w rezultacie powoduje mniejszą skuteczność hamowania. Objawy podnoszące alarm to: wibracje przy hamowaniu, pulsowanie pedału hamulca czy drgania kierownicy.

Do uszkodzenia tarcz dochodzi również wtedy, gdy rozgrzane tarcze ulegają gwałtownemu schłodzeniu przykładowo jeśli po dynamicznej jeździe wjedziemy od razu na myjnię. Po montażu nowych tarcz, przez pierwsze kilkadziesiąt kilometrów, jazda powinna być łagodna, aby nowe elementy (w tym również klocki) mogły się ułożyć i nie były poddawane na zbyt mocne i gwałtowne hamowanie.